گاه نوشته های از سر شکم سیری

جوان خام

۱۸ مطلب با موضوع «آرشیو جوان خام 94-96 - بلاگفا» ثبت شده است

ارزش_های_شخصی

چهارشنبه, ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۰:۰۵ ق.ظ


#ارزش_های_شخصی

🔹ارزش های زندگی شما چیست؟ ارزش های فردیتان  را بنویسید و سعی کنید اولویت بندی کنید. این یکی از مسائلی است که مدت هاست ذهن من را درگیر کرده است.  هم زمان که می نویسم دارم فکر می کنم و هنوز اولویت بندی نکرده ام.

1.  رضای الهی
2.  صداقت
3.  خانواده
4.  تاثیر گذاری
5.  ارزش آفرینی
6.  آرامش
7.  ارتباطات
8.  رشد فردی و جمعی
9.  نشاط
10.  موقعیت اجتماعی
11.  تجربه های جدید

🔸حالا که دارم جدی تر به این قضیه فکر میکنم شاید همه  این ها ارزش نباشند ولی برای من مهم هستند. یک استادی می گفت ارزش چیزی است که حتی اگر پای مرگ و زندگی در میان باشد زیر پایش نگذاری!

🔹یکی می گفت آدم های ارزشی و ارزش مدار قابل پیش بینی اند، یعنی ارزش های مشخصی دارند که کاملا بر اساس آن عمل و عکس العمل دارند.

💠شاید این تعریف از ارزش، تعریف استاندارد و دقیقی نباشد. پس شاید بهتر باشد کمی صورت مساله را عوض کنیم. کدام ارزش هاست که تا پای جان برایش می ایستیم؟ به نظرم سوال سختی می شود!
و البته به نظرم لازمه یک مرز و تفاوتی بین ارزش و اصول و دغدغه قائل شویم.

 ارزش چیست؟

💬 آنچه که مولد حرکت است و با آن میتوان پیروزی یا شکست را سنجید. سر فصل مجموعه ای هماهنگ از رفتار ها، آرزوها ، نیازها ، میل ها و گفتار هایی که آدمی به تنهایی ، در خانواده و در جامعه حضور خود را با آن ها میسازد. ارزشها پیش از هر پدیده ای فرهنگی اند. انسان سخنگو ، انسان اجتماعی پس از تولد در فضای فرهنگی، خانواده ، قبیله ، محله ، شهر با مجموعه ای از ارزشها رشد مییابد.
  💬 به زبان خیلی ساده، «ارزش» یعنی هر چیزی که برای ما بسیار مهم است. ارزش‌های ما مسیر کلی زندگی ما را مشخص می‌کنند. این‌که در چه زمینه‌ای گام برمی‌داریم و چه چیزی را می‌خواهیم دنبال کنیم. هر انسانی در زندگی و کار خود راهی را برمی‌گزیند و در آن مسیر پیش می‌رود.
من در این مورد با دوستان و همکارانم صحبت کرده ام و هنوز ادامه دارد، شما هم آماده باشید. نکته جالب این بود که اکثرا - وقتی این بحث را مطرح می کردم - یاد امام حسین (ع) می کردند و این بحث را با حادثه کربلا تحلیل می کردند.

🔹یکی از فوایدی که این بحث به نظرم برای من خواهد داشت این است که با خودم روراست تر شوم. وقتی نظام ارزشی من برای خودم کاملا مشخص شود، احتمالا در مورد مسائل مختلف تصمیم گیری های راحت تری داشته باشم.  من در این حالت نظام ارزشی را مانند یک فلو چارت می بینم که تمام مسائل را در آن پردازش می کند و خروجی که تصمیم است را مشخص می کند، در این نظام ارزشی قاعدتا من نباید برای یک مساله تصمیمات متفاوتی بگیرم. مگر این که در طول زمان نظام ارزشی من دچار تغییر و تحول شود که آن هم بیشتر از جنس تغییر اولویت هاست و نه حذف و اضافه ارزش های جدید.

ادامه دارد...
  • ۰ نظر
  • ۳۰ خرداد ۹۷ ، ۱۰:۰۵
  • آقای میم

#امامزاده_گردی

چهارشنبه, ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۰:۰۴ ق.ظ

⁉️از یک سوال شروع شد. با امکاناتی که داریم برای یک روز تعطیل 50 برنامه مختلف بریزیم. برای ما ترجیحا برنامه هایی با هزینه های پایین که بدون ماشین شخصی بتوان اجرا کرد.

📒لیست را شروع کردیم و نوشتیم و حدودا 30 تا برنامه نوشتیم. بعد از بحث هایی که در این مورد داشتیم تصمیم گرفتیم برویم امامزاده های مختلف تهران. اهداف زیادی برای این برنامه می توان در نظر گرفت. هم فال است هم زیارت. در کنار خانواده، تفریح، زیارت، خلاصی از فضای مجازی، حضور در دنیای واقعی.

🏰 حالا سعی داریم به طور مرتب هر 1-2 هفته یک بار یک امامزاده جدید کشف کنیم و برویم. برای من جالب است. محله های جدید. بافت های جدید. ساختار فرهنگی.  برای من کشف و تحلیل بافت فرهنگی محل ها جالب است. با وجود این حجم از connectedness به نظرم هنوز نه در شهرها که در محل ها هم می توان فرهنگ ها و رفتارهای مشابهی پیدا کرد. چون تخصصی در این زمینه ندارم احتمالا کلمات دقیقی انتخاب نکرده باشم.

🔍از نزدیک ترین محل شروع کردیم. امامزاده عبدالله در محله آذری تهران. از محله های نسبتا ترسناک و دودگرفته و قدیمی و تنگ امامزاده عبدالله رد می شویم. از آن محل ها که هنوز برج سازی در آن جدی نشده و اکثر خانه ها حیاط دارند در دوره میان سالی خود منتظر بازنشستگی اند، با بالکن هایی که وارد خیابان شده اند و پنجره های گرد قدیمی که سال هاست کسی بازشان نکرده.

⛲️کمی که جلوتر می رویم یک گرمابه عمومی (حمام) می بینیم که این هم حقیقتا کمی ترسناک است به خصوص برای کسی که به محل عادت نداشته باشد. وسط  محل ورودی و پیشخوان حمام یک درخت بزرگ و سرسبز پرتقال به ارتفاع 2-3 متر در یک گلدان کاشته شده بود که توجه ما را جلب می کرد، شاید 20 سالی از آخرین باری که به حمام عمومی رفته ام می گذرد، مشخص است که این حمام هم آخرین نفس های خود را می کشد.

🔪اگر کمی تیز باشید، احتمالا در پشت بام بعضی خانه ها کفترباز ها را خواهید دید. بگذریم.
از محل ها که رد می شویم انتظاراتمان کاملا تنظیم می شود، انتظار چیز خاصی نداریم. در نتیجه بعد از ورود به فضای امامزاده خوشحال می شویم. یک فضای دنج و خلوت و آرام و معنوی. در حیاط امامزاده سنگ مزار (از کلمه قبر خوشم نمی آید واقعا سنگین است در حد فشار قبر )هایی از سال های دهه 30 و 40 هست. چند خانم پیر و جوان یک جا دور هم نشسته اند و حرف می زنند. حتی غیبت هم در این فضا می چسبد ;) .  
نشاط دارد این فضا.
پ.ن. چون برنامه ای برای نوشتن و ثبت این برنامه ها نداشتم گزارش دقیقی نبود. به نظر می تواند بهتر  شود. به نظرم خوبه شجره نامه رو هم بگذارم.

بعدا نوشت: این برنامه هم مثل خیلی از برنامه های من و مسئولین دولتی ابتر ماند. فقط کلنگ زنی شد.
  • ۰ نظر
  • ۳۰ خرداد ۹۷ ، ۱۰:۰۴
  • آقای میم

معجزه نوشتن

چهارشنبه, ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۰:۰۳ ق.ظ


#معجزه_ی_نوشتن

💥نوشتن برای من معجزه می کند. باور کنید. من که ایمان آوردم. من از امروز به بعد همه چیز را می نویسم.

اگر می خواهید موفق بشوید بنویسید.
اگر می خواهید آرام بشوید، بنویسید.
اگر می خوهید فکرتان شلوغ شده، بنویسید.
اگر تمرکز ندارید، بنویسید.
اگر غصه دارید، بنویسید.
اگر می بنویسید، بنویسید.

می خواستم اگر ها را ادامه بدهم، ولی احساس کردم لوس و بی مزه می شود.

📝در طول یک هفته گذشته، درگیر اثاث کشی یا اسباب کشی؟! بودیم. اگر  مثل من دیوانه باشید و خیلی فکر کنید، ممکن است به خاطر یک اثاث کشی شب خوابتان نبرد که اول کدام  وسایل را بسته بندی کنیم و آخر کدام را، اگر یک همسر خوب هم داشته باشید که ابعاد قضیه به توان دو می رسد.  
جمع کردن اسناد و مدارک، جمع کردن لپ تاپ، بسته بندی شکستنی ها،جمع کردن وسایل آشپزخانه، جمع کردن آنتن و گلدان ها و پارو، شستن پرده ها، حذف کردن دورریختنی های بیخود نگه داشته شده، جمع کردن مواد خوراکی، جمع کردن کتاب ها و...

✅ دیدیم نمی شود. خانم دید که من هی در خلسه می روم و حساب کتاب ذهنی می کنم. تصمیم گرفتیم که تمام موارد  و چیزهایی که ذهن مان را مشغول کرده اول بنویسیم و بعد زمان بندی کنیم.

🏞در ادامه نسخه زمان بندی اثاث کشی را می توانید ببینید.

🔆بعد از اینکه همه چیز را نوشتیم، معجزه اتفاق افتاد. دیگر اصلا به اثاث کشی فکر نمی کردیم. همه کارها مشخص شده بود، اولویت ها و زمان انجام کارها مشخص شده بود. خودم باورم نمی شد، که این چنین خلاص بشوم از فکر کردن.
.
.
.
اگر باور ندارید بنویسید.

و

اگر باور دارید، بنویسید. 

 

پ.ن. برای اینکه بیشتر بنویسم و راحت بنویسم و سریع بتوانم عکس و فیلم و صوت آپلود کنم، یک کانال زده ام.

https://t.me/takmale

 


بعدا نوشت : این کانال پاک شد.

+ نوشته شده در سه شنبه سی و یکم مرداد ۱۳۹۶ ساعت 11:25 توسط میم  |
  • ۰ نظر
  • ۳۰ خرداد ۹۷ ، ۱۰:۰۳
  • آقای میم

معامله عزت نفس با تبلت

چهارشنبه, ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۰:۰۲ ق.ظ


چند روز پیش بود که اتفاقی از سرخستگی تلویزیون روشن کردیم و اتفاقی "دور همی" دیدیم (اینکه تاکید می کنم اتفاقی برای این است که سعی داریم تلویزیون مزاحم زندگی مان نشود، به خصوص برنامه های ضعیف و کم محتوا).

خلاصه، آقای مدیری در مورد بی هدفی، هیچ بودن و ژست های روشنفکری نیهلیستی و خواننده های مثل تهی و هیچکس صحبت می کرد. در ادامه از تماشاچیان برنامه پرسید: آیا کسی هست که هیچ مهارتی نداشته باشد؟

افراد زیادی مشتاقانه دست بلند کردند که در صحنه حاضر شوند واز مهارت نداشتن شان صحبت کنند. یک اقا و خانم انتخاب شدند و امدند.

آقا گفت من هیچ مهارتی ندارم، هیچی بلد نیستم و یک تبلت گرفت، تماشاچیان هم با شور و شوق خاصی دست می زدند و او را برای مهارت نداشتنش تشویق کردند.

خانم (که اتفاقا چادری هم بود و این بیشتر حرص مرا در می آورد) هم گفت من هم هیچ مهارتی ندارم و به هیچ چی نرسیدم و هیچ چی به هیچ به هیچ چی. در ادامه یک تبلت و تشویق حضار...

اتفاق خطرناکی است. عزت نفس جایگاه خیلی بالایی دارد. این که انسان به خاطر یک تبلت تمام عزت نفس خود را زیر پا می گذارد، و از هیچ بودن و بی مهارت بودن شان انقدر راحت حرف می زند تا لایک بگیرد تا تبلت بگیرد، واقعا جای تامل دارد. این که تماشاچیان همه دست بلند می کنند و داوطلب می شوند برای بی مهارتی ...

از همه مهمتر این که برنامه ای برای جذب مخاطب، مردم را در ازای یک تبلت وادار به چنین کاری می کند، بی هویتی و نداشتن عزت نفس را در مردم نهادینه می کند.

اتفاق دیگری که می افتد، ترویج دروغ گویی است. آیا واقعا هیچ مهارتی نداشتند؟ مگر می شود؟

آیا کسب درآمد (حالا به هر شکل و کیفیتی) مهارت نیست؟ آیا آشپزی مهارت نیست؟ خیاطی مهارت نیست؟ حتی انجام کارهای تکراری روزانه هم یک مهارت است.

 

  • ۰ نظر
  • ۳۰ خرداد ۹۷ ، ۱۰:۰۲
  • آقای میم

نامیرا

چهارشنبه, ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۰:۰۱ ق.ظ
نام کتاب : نامیرا
نویسنده : صادق کرمیار
نمی شود این کتاب را شروع کنی و به این راحتی کنار بگذاری. سخت است تمامش کنی، چون آخرش را میدانی. نامیرا داستان زندگی خیلی هاست. داستان دو راهی ها. داستان انتخاب ها. به امامت به پسر پیامبر نامه می نویسی که بیایید شهر در انتظار شماست مردم در انتظار شمایند، دل ها آماده شده است، از ظلم حاکم به ستوه آمده اند. امام تسلیم ترین یارش (مسلم) را می فرستد...
من اما هنوز نمی توانم حق را از باطل تشخیص بدهم، انگار 1400 سال پیش هم رسانه وجود داشته، اخبار غلط پخش می کنند و من که هنوز دلم را صاف نکرده ام، دل می دهم به اخبار غلط، حساب کتاب می کنم، خیلی منطقی، آورده ها و از دست رفته های همراهی با امامم را حساب میکنم، دل خوشم به اینکه چقدر منطقی شرایط را تحلیل می کنم...
چه چیز دنیا من را این چنین می تواند فریب بدهد؟ کجای کارم ایراد دارد؟ ماشین حسابم چرا درست جمع و تفریق نمی کند؟ چه می شود آن که نامه ننوشت و مخالف نامه نوشتن و دعوت امام بود و منطقی هم فکر می کرد و ظاهرا با حاکم همرامی  می کرد، وقتی پای جان دادن برای حق می رسد، درنگ نمی کند، آنگونه که آخر داستان امام منتظر دیدنش بود، چه می شود؟
هنوز منطق درست را پیدا نکرده ام. با منطقی که من می روم با عمق نگاهی که دارم سر از دفتر حاکم غاصب در می آورم.
شاید اگر منطقم را بر مدار قران و عترت تنظیم کنم، شاید اگر چارچوب نگاهم را عوض کنم، شاید اگر دنیا را گذرگاه ببینم بهتر بتوانم تحلیل کنم، بهتر بتوانم فکر کنم، بهتر بهتر بتوانم انتخاب کنم.

صحرای کربلای، صحرای انتخاب هاست. وگرنه حق و باطل مشخص است.

  • ۰ نظر
  • ۳۰ خرداد ۹۷ ، ۱۰:۰۱
  • آقای میم

واگرا یا همگرا؟

چهارشنبه, ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۱۰:۰۰ ق.ظ
بگذارید از بحثی که بین من و خانمم شکل گرفت برای شما بگویم.

دیروز میوه فروشی بودم و چند باری زنگ زدم به همسرم که اگر چیز خاصی لازم هست بخرم. جواب ندادند و من خرید کردم و رفتم منزل.

من: زنگ زدم اگه چیزی لازمه از میوه فروشی بخرم

    خانم: نه گوشی زنگ نخورد.

من: چرا بابا دوبار زنگ زدم.

خانم: نه، من همون موقع داشتم با گوشی کار می کردم ولی زنگ نخورد گوشی.

من: باشه. شاید گوشیت مشکل پیدا کرده. بیا یه زنگ بزنم ببینیم………..  زنگ خورد.

خانم: اونموقع زنگ نخورد. من داشتم آهنگ گوش می کردم. حواسم به گوشی بود.

من: شاید موقع آهنگ پخش شدن قاطی میکنه. بیا با آهنگ امتحان کنیم.

دقیقا همون فایل رو پخش کردیم و زنگ زدم و زنگ خورد.

خانم: اونموقع زنگ نخورد من حواسم کاملا جمع بود.

من: باشه اصن. شاید ذهنت خواب رفته متوجه تغییر آهنگ به زنگ تلفن نشدی ..

    خانم: ….

این داستان ادامه داشت که من بیخیال شدم و بحث رو عوض کردم.

دو مساله هست. این داستان رو من تعریف کردم. و قطعا قضاوت شخصی خودم توش قاطی شده. دوم اینکه شاید من حرفای خانمم رو درست متوجه نشدم. چون خانم ها خیلی غیر مستقیم و پیچیده حرف می زنن. آخر باید تسلیم بشیم و ماچ کنیم که به خیر بگذره 😉

-------------------

حالا داستان از نگاه بانو

-------------------

بگذارید از بحثی که بین من و همسرم شکل گرفت برای شما بگویم.

دیروز من من در حال گوش دادن به مولودی بودم برای مراسم ولادت و خیلی بادقت گوش میدادم که احیانا کلمه و جمله بی محتوایی نداشته باشه یهو اقا از بیرون اومدن و گفتن چرا زنگ میزنم جواب نمیدی

من: اقا من گوشی دستم بود زنگ نخورد


اقا:مگه میشه من زنگ زدم.

من:داشتم با گوشی کار میکردم

اقا: نه نمیشه احتمالا مغزت خواب رفته.

من: من داشتم مولودی بادقت گوش میدادم شاید مشکل از گوشیه

اقا: نمیشه که هر وقت من زنگ میزنم دچار مشگل میشه حتما مغزت خواب رفته.

من:والا چی بگم شاید مغزم خواب رفته دیگه.

....

اقا:خب بیار امتحان کنیم.
دیدی زنگ خورد مغزت خوابیده بوده

من:مغزم خواب رفته دیگه الان که دیگه اگه حق با منم باشه نمیشه ثابت کرد

اقا:من دیگه بحث نمیکنم با بحث با تو به جایی نمیرسم ..

    خانم: ….

این داستان ادامه داشت که من بیخیال شدم و بحث رو عوض کردم.
  • ۰ نظر
  • ۳۰ خرداد ۹۷ ، ۱۰:۰۰
  • آقای میم

یک افسرده نویس

چهارشنبه, ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۰۹:۵۹ ق.ظ
بعد از مدتها رفته بودم صفحه فیس بوک خودم رو بررسی می کردم.

فاجعه بود. ینی شدید افسرده.  یه شعرای دری وری گذاشته بودم. ینی اگه صفحه خودم نبود قطعا می گفتم طرفش بدجوری حالش خرابه.

بیچاره دوستان ما. چه طور تحمل کردند اون دوران ما رو.  احتمالا منو آنفالو کرده باشن.

اصن چندشم می شد وقتی می خوندم پستای خودمو.  به قول اسباب بازی فروش محلمون : آدام ایرگنیر

Adam irganir

خلاصه با شوق خاصی دونه دونه اشونو پاک کردم.

البته در دنیای واقعی به این شکل نبودم واقعا. ولی احساس می کنم کلا ادبیاتم انرژی منفی داره. یه چی تو مایه های کافکا و صادق هدایت و اینا فقط یه مقدار دری وری تر از سبک اونا (فقط یه مقدار)

توی وبلاگ هم تقریبا همین روند بود. طوری که زهرا خواهرم می گفت هر وقت وبلاگتو می خوندم موج یاس بهم وارد می شد.

من خودم اون موقع ها در مورد نوشته هام و روحیاتم این حس رو نداشتم ولی الان که به گذشته نگاه می کنم به نوشته هام نگاه می کنم یاد کوزت می افتم. البته این روحیات متاثر از عشق دوران دانشجویی بود که همزمان شده بود با از دست دادن یک عزیز که همزمان شده بود که با یک فضای غربیه به اسم دانشگاه و با همکلاسی های غریبه تر.

من همین جا معذرت می خوام ازتون.

احساس می کنم یکی از دلایلی که شاید حالم بهتر باشه تموم شدن دانشگاهه. دانشگاهی که برای من پر شده بود از تلخی ها. از عشق ها از شکست ها از تنهایی ها. از ترس ها. از سکوت کردن ها.

نوشته شده در یکشنبه هشتم مرداد ۱۳۹۶

اما تازه آزادیمو بدست آوردم. دیگه می خوام خودم زندگی کنم. اونجور که دلم می خواد زندگی کنم.

دوست دارم قبل از این که کامل فراموشم بشه عشق دانشجوییم رو یک بار با تمام جزییات چندشی که داره بنویسم. قبلا به صورت پراکنده یه چیزهایی نوشتم فک کنم. امیدوارم رئیس مجمع تشخیص مصلحت ما مصوب بفرمایند.

  • ۰ نظر
  • ۳۰ خرداد ۹۷ ، ۰۹:۵۹
  • آقای میم

فاز توجیه

چهارشنبه, ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۰۹:۵۷ ق.ظ
من معتقدم ک درستش این است که کسب و کار خودم را داشته باشم. خودم پول در بیاورم. اصلا اینجوری مطمئن تر است، حلال تر است. شیرین تر است گرچه خیلی زحمت دارد.

من تا اینجا ۲-۳ تلاش ناموفق در این زمینه داشتم. (البته در مقیاس خیلی کوچیک… نشانه هایی از عدم موفقیت کار رو دیدم و تعطیلشون کردم)

تقریبا نا امید شدم. خیلی امیدی ندارم که بتوانم با سرمایه ای که ندارم و با ایده ای که ندارم(البته ایده زیاده، سرمایه و تیم مهم تره) کاری راه بیندازم.

تقریبا کنار اومدم با این وضعیت. هنوز نگاهم تغییری نکرده و در فاز توجیه هستم و دارم اولویت ها و ارزش های زندگیم رو بالا پایین می کنم. من احساس می کنم هنوز خودم را نشناختم و نمی دانم چه دوست دارم ؟ و چه می خواهم از زندگی؟

این خیلی بد است در ۲۸ سالگی.

  • ۰ نظر
  • ۳۰ خرداد ۹۷ ، ۰۹:۵۷
  • آقای میم

خود افشایی

چهارشنبه, ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، ۰۹:۵۶ ق.ظ


 

خودافشایی 1 .  این روزها من خیلی آدم بدی شده ام. شاید تاثیر فضای کار است. من جدیدا خیلی غیبت می کنم و خیلی هم می چسبد. شاید قبلا ها که غیبت نمی کردم سوژه خاصی برای غیبت نداشتم. فضای کار خدمتی ما کمی خاله زنکی است و متاسفانه در واحدما خانم زیاد حضور دارند و این باعث شده که بحث های خاله زنکی داغ تر باشد و ما هم بی نصیب نبودیم البته قطعا کرم از خود درخت است و پتانسیل های نهفته ای در این زمینه داشتم که رو نکرده بودم. حالا به وضوح خودم را غرق در گرداب غیبت می بینم. دارم گوشت برادر مرده می خورم. حال بهم زن است. حالم را خراب کرده است. تصمیم گرفته ام که ترک کنم. این از سخت ترین اعتیاد هاست. می خواهم هر روز به خودم یادآوری کنم تا یادم نرود.

خودافشایی 2 .  من تخریبچی خوبی هم شده ام. آدم ها را عین خیار تخریب می کنم. در راستای همان غیبت است. شاید این هم تاثیر فضای کار است. واقعیت این است که مدتی است همنشین های خیلی خوبی ندارم و این روی من تاثیر گذاشته است. احساس می کنم برای پیدا کردن هم نشین های خوب کمی دیر شده است.

خودافشایی 3 .  من حسود شده ام. استاد اخلاقمان می گفت حسادت ریشه تمام بی اخلاقی هاست. اولش خیلی متوجه نبودم. کم کم احساس کردم موفقیت بعضی ها اذیتم می کند ناراحتم می کند. خدا شاهده اصلا این حس را دوست ندارم. دوست دارم حتی کمک کنم به اطرافیانم که رشد کنند بزرگتر بشوند. ولی نمی دانم چه مرضی به جانم افتاده است. شاید از خودم راضی نیستم. می ترسم این نارضایتی از خودم خیلی ادامه دار باشد. احساس میکنم هنوز تکلیف خودم را نمی دانم. خیلی چیزها را می خواهم. این اصلا خوب نیست. تکلیفم با خودم معلوم نیست. می بینم یک نفر فن بیان خوبی دارد، با خودم میگویم کاش من هم فن بیان خوبی داشتم قوی صحبت می کردم. می بینم یک نفر خیلی شاد است و شادی اش را بروز می دهد می گویم ای کاش من هم شاد بودم کاش خودم را بیرون می ریختم. البته من خیلی از قبل بهتر شده ام. خیلی برونگراتر شده ام. حالم از درونگرایی خودم دیگر به هم می خورد. ولی ای کاش بقیه هم درونگرایی را درک کنند و فشار زیادی به آدم نیاورند.  این مرض بخصوص در مورد افرادی است که به من خیلی نزدیکند و موفقیت شان را می بینم. بهتر بودنشان را می بینم. کلا برای آدم سخت است که ادم های بهتر از خودش را ببیند و کنار بیاید. اخلاق خوب دینداری خوب روش زندگی خوب. من یک ادم کم تحمل کوتاه فکر شده ام که می خواهم قد همه کوچکتر از من باشد اگر بزرگتر باشند یا سرشان را باید بزنم یا از مچ پا باید کوتاه تر شوند.

خدایا من این مرض ها را در خودم می بینم. خدایا من نمیخواهم این طور مریض بمانم. کمکم کن.

+ نوشته شده در چهارشنبه ششم اردیبهشت ۱۳۹۶ ساعت 11:54 توسط میم  |


خودافشایی ۲

رواقعیت اینه که من خیلی انتقادپذیر نیستم ولی خب اداشو درمیارم
مثلا میگم بچه ها بیاید این کارم رو نقد و بررسی کنید یا روش نظر بدید. در واقع منظورم اینه که کارم رو ببینید و ازش تعریف کنید.


  • ۰ نظر
  • ۳۰ خرداد ۹۷ ، ۰۹:۵۶
  • آقای میم

خدمتانه!!! یک سال گذشت

يكشنبه, ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۰۹:۲۶ ق.ظ


بالاخره بعد از مدتها می خوام بنویسم.

این روزها واقعا وقت کمی دارم. جهاد که هر روز باید بروم. 3-4 روز در هفته هم به مجموعه قبلی می روم و ساعتی کار میکنم. حتی جمعه ها و عید هم سرکار می رفتم. روزای تعطیل هیچ کس دفتر شرکت نبود و من تنهای تنها.  شنبه ها بعد از جهاد یک کلاس تکنیک های بازاریابی و فروش هست که می روم. کلاس جالبی است، من قبلتر ها خیلی اعتقادی به تبلیغات و بازاریابی و تکنیک های فروش نداشتم و حتی گارد داشتم ولی حالا ظاهرا عوض شده ام. شاید تعدیل شده ام. شاید هم استحاله! همین روزهای شنبه بعد از کلاس بازاریابی (دلیل شرکت من در این کلاس رایگان بودنش هم هست) برای بچه های مسجد یک سری کلاس های تربیتی داریم به اسم حلقه صالحین!! البته بیشتر به زو و فوتبالدستی و پینگ پونگ و کشتی کج می گذره. ما هم بعضی وقتها یک حرفایی میزنیم!

یک شنبه ها تا 12 جهادم و بعد تا 6-7 بعد از ظهر آن کار دیگر می کنم! دوشنبه تا 4 جهادم بعد 2 ساعتی کنار بانو هستم حدود6 یک کلاسی هست برای مربی ها. بدک نیست. حداقل برای خودم و تربیت بچه خودم یک چیزهایی یاد میگرم. ولی در کل کار تربیتی در تهران خیلی سخت شده. همین استاد می گفت. که در شهرستان با 2 حرکت می توان 200 نفر را جذب مساجد کرد ولی در تهران با 200 حرکت 2 نفر به زور جذب می شوند. تهران جای خیلی بدی شده، دخترهای راهنمایی هم حالا دوست پسر دارند و آنهایی که ندارد یا خیلی امل اند یا قیافه خوبی ندارند. البته خدا رو شکر پدر و مادر ها هم خیلی بی غیرت شده اند. از پدر و مادری که خودشان هم با رابطه دوستی ازدواج کرده اند انتظار زیادی نمیرود. حالا همین که با هم ازدواج کرده اند جای شکرش باقی است. مشکلات که یکی دو تا نیست. از دوستان هر از گاهی خبر می رسد که نرخ طلاق بین افراد مذهبی و مسجدی و هیاتی هم زیاد شده است. این ناراحت کننده است.

سه شنبه ها مثله یک شنبه هاست. چهارشنبه ها هم بعد از جهاد کلاس تدبر می روم. کلاس خیلی خوبیست، استاد باصفایی دارد. ادم غبطه می خورد به این آدم ها.

  • ۰ نظر
  • ۲۷ خرداد ۹۷ ، ۰۹:۲۶
  • آقای میم

تجربه

يكشنبه, ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۰۹:۲۵ ق.ظ


به نظر من همه ما باید درزندگی حداقل 2 شکست اساسی داشته باشیم. باید کمی استین ها را بالا بزنیم و  دنیا را تجربه کنیم. شکست خوردن بهتر از شکست نخوردن است. بهتر است شکست بخوریم تا اینکه هیچ اتفاق خاصی در زندگی مان نباشد. اگر شکست نخوریم اگر همه چیز در بهترین حالت خوب پیش برود، هیچ حرفی برای گفتن نداریم، هیچ چیزی را واقعا تجربه نکرده ایم. یک زندگی کاملا معمولی و روزمره. می روی و می آیی و همین.

من سفر را خیلی دوست دارم. سفرهای ماجراجویانه. سفر هایی که در آن فرهنگ های مختلف و سبک زندگی های متفاوت را ببینم دنیا را ببینم. نه از ان سفر های لوکس و هتل 5 ستاره  و رستوران های کذایی. دوست دارم یک روز کوله ام را بردارم و راه بیفتم هر جا که شد.

2-3 ماه پیش بود که با همه این حرف ها تصمیم گرفتم کاری بکنم. من دوست داشتم تور لیدر باشم. یک دفعه یک ایده در ذهنم جرقه زد و هی فکر و ایده پردازی شاید تا صبح خوابم نبرد. اگر تور رفته باشید یا شنیده باشید می دانید که فضای تور ها به طور کلی غیر مذهبی است (برای احتیاط نمی گویم ضد مذهبی). پس تصمیم گرفتم یک گروه تور راه اندازی کنم که جامعه هدف آن گروه های مذهبی (خانوادگی و متاهلی) باشد. ماموریت را تعریف کردم. چشم انداز 5 ساله را گذاشتم اجرای تور کشور های اسلامی (لبنان، اردن، مصر، مالزی، اندونزی و نیجریه، تونس و کشورهای افریقایی مسلمان). شعارم این شد: دنیا دیده شوید.

یکی از اهداف اصلی در کنار ماهیت بیزنسی این کار این بود شرایط و امکان سفر برای خانواده های مذهبی فراهم شود و سفر را تجربه کنند. دنیا را ببینند. افرادی که دنیا را می بینند، دنیادیده اند (غیب گفتم) منعطف ترند، تنوع افکار و سلیقه ها و فرهنگ ها و زندگی ها را دیده اند، شرایط مختلف و گاها سخت و باورنکردنی آدم ها را دیده اند و دیگر دنیا را از دریچه تنگ و کوچک نگاه خود نمی بینند. درک می کنند که زندگی فقط این نیست، فقط آن نیست.

یکی از اهداف جانبی چنین کاری حضور ماست. ما باید در همه عرصه ها حاضر باشیم، غایب نباشیم. نباید میدانی را خالی کنیم تا جولانگاه غیر شود. می تواند از حضور طلاب در سواحل مازندران اثر و کارکرد بهتری داشته باشد.

که البته فعلا برای مدتی فریز شده و کار جدیدی را شروع کرده ایم و امیدواریم.

 

+ نوشته شده در سه شنبه شانزدهم آذر ۱۳۹۵ ساعت 9:29 توسط میم  |
  • ۰ نظر
  • ۲۷ خرداد ۹۷ ، ۰۹:۲۵
  • آقای میم

باز هم سردرگمی

يكشنبه, ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۰۹:۲۰ ق.ظ


بعد از 6-7 سال درس خواندن تازه فهمیده ام من اصلا علاقه ای به مهندسی ندارم.

تغییر جرات و جسارتی می خواهد که من خیلی ندارم. از آینده می ترسم.

مشکل اینجاست که درست نمیدانم چه استعداد و توانایی هایی دارم. در تلاشم که مسیر جدیدی باز کنم.

من بیشتر دوست دارم سیستم سازی کنم. ینی ساختاری بوجود بیاورم و رشدش بدهم و عین بچه بزرگش کنم. هیچ علاقه ای ندارم برای کسی کار کنم. برای کسانی که جلوی خلاقیت من را می گیرند.

فعلا به صورت آزمون و خطا دارم جلو می روم. کتاب های مربوط به مدیریت بازرگانی و بازاریابی و استراتژی می خوانم و برای سال 97 می خواهم آماده بشوم. کمی هم به جامعه شناسی و چیز های دیگر فکر میکنم.

یکی از تجربه هایی که جدیدا داشتم و خیلی دوستش دارم کار تربیتی است. مربی تربیتی مسجد محل مان شده ام. با شور و اشتیاق مطلب و محتوا پیدا می کنم برای بچه ها. کلی نقشه میکشم برای بچه ها. واقعا این کار را دوست دارم. کاش شرایطی می شد که می توانستم خیلی خیلی جدی تر در این زمینه کار کنم.  ورود جدی به این حوزه یعنی کنار گذاشتن تمام این سال ها، اصلا کار راحتی نیست برای من، ولی جلوی ضرر را از هر جا بگیری خوب است.

 دروغ چرا بگذارید دغدغه های مختلفم را بگویم. تا تکلیفم با خودم هم روشن تر شود.

من نمی توانم خیلی راحت وارد مسیری بشوم که آینده اش برایم نامشخص است. آینده مالی. آینده کاری.  بقیه اش بماند برای بعد. باید بروم با تنی چند از مدیران جهاد صحبت کنم.

-          نقل است فردی رفت پیش بزرگی که برایش استخاره بگیرد برای یک سفر تجاری. بد آمد ولی آن فرد به سفر رفت و اتفاقا خوب هم سود کرد. برگشت پیش آن بزرگ و داستان را تعریف کرد. آن بزرگوار پرسید: آیا فلان روز در سفر نمازت قضا نشد ؟ گفت بلی. گفت: پس تو ضرر کرده ای.

این داستان ماست. می ترسم در این مسیر بمانم و اتفاقا خوب هم سود کنم ولی نمازم قضا شود.

  • ۰ نظر
  • ۲۷ خرداد ۹۷ ، ۰۹:۲۰
  • آقای میم

خواستگاری در دوره آموزشی

يكشنبه, ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۰۹:۱۹ ق.ظ


سلام.

امروز بعد از مدتها تصمیم گرفتم که بنویسم و دوباره شروع کنم. امیدوارم که یادم نره.

خب چند ماهی گذشته و تو این مدت اتفاقات زیادی افتاده.

خدمت مقدس سربازی بنده شروع شد. دوره آموزشی سمنان بودم. یکی از آزار دهنده ترین دوره های زندگیم بود. سمنان که نه، بیابانی در 30 کیلومتری سمنان. آب نبود، غذا نبود، سرویس نبود، بهداشت نبود، آرامش نبود، خواب نبود. خلاصه مرد شدیم. اخر هفته ها یعنی از چهارشنبه ظهر متاهلین و یه تعداد دیگه میتوانستند مرخصی بروند. همه روزها را به امید مرخصی می گذراندیم، امروز شنبه است، فردایکشنبه، بعدش دوشنبه، سه شنبه هم که یک روز مانده بود به مرخصی تحملش خیلی راحتتر بود. جمعه شب حدود 10 شب باید راه میفتادیم به سمت ترمینال جنوب، که حدود 4 صبح در پادگان باشیم. دل کندن از خانه و اهل خانه خیلی سخت و تلخ بود. بخصوص که میدانستی فردا قرار است چگونه بگذرد. ما در این پادگان انواع پست ها را داشتیم! پاسبان می شدیم، پاس پوتین که باید دو ساعتی پوتین ها را نصفه شب نگاه می کردیم. پاس آسایشگاه که ورود و خروج سربازان را نصفه شبی ثبت می کردیم. پاس انبار بود که باید نصفه شب به مدت 2 ساعت جلوی در انبار می ایستادیم. پاس 24 ساعت کولر که باید پشت آسایشگاه کولر را نگاه میکردیم. پاس خوبی بود، من 2 بار این پاس را گرفتم و تمام مدت کتاب خواندم. من در مدت خدمت حدودا 4-5 کتاب خواندم. ازین جهت برای من خوب بود. دو بار میدان تیر رفتیم و چند تیر در کردیم. واقعا صدای گلوله رعب آور است و تو نمیدانی.

از نکات جالب و شیرین دوره خدمت ما این بود که از هفته اول که آمدیم برای مرخصی، جلسات خواستگاری هم شروع شد. خواستگاری خواهرمان. جلسه اول در پلی تکنیک، جلسه بعدی خانه پدر، و یک جلسه هم خانه ما. این برنامه هر هفته ما شده بود. طوری که دوره آموزشی عملا به حاشیه رفته بود و فقط این دوره را سر می کردم. و خلاصه همان اواسط دوره اموزشی، خواستگاری تمام شد.  یکی از همین آخر هفته ها رفتیم یک حوزه در جنوب تهران و یک صیغه عقد مفصل جاری شد. نکته جالب این که آقای داماد با زرنگی تمام مهریه ای که من با کلی چانه زنی با خانم  و پدر خانم به توافق رسیده بودیم را ارائه کرد و شد آنچه شد.  هفته بعدی یک جشن کوچکی هم برگزار شد و ما هم چنان بین پادگان و خانه و خواستگاری و مراسم ها در رفت و آمد بودیم.

به هر سختی و مرارتی بود آموزشی تمام شد و حالا در جهاد دانشگاهی پشت دانشگاه سابق خودمان مشغول به خدمت هستیم. اینجا هم فضا خوب است، کاری به کارت ندارند. خیلی کار هم نیست. خدا رو شکر فضا دوستانه و خوب است، و نسبتا منعطف هستند. مثلا من از اول برنامه ریزی کرده بودم که ساعت کاری در جهاد را طوری تغییر بدهم که بتوانم به کارم در شرکت قبلی برسم و خوشبختانه تا اینجا مشکلی نبوده است.

شهریور ماه هم مثلا عروسی خواهر مان است. "مثلا" را از ین جهت گفتم که خواهر گرامی از همان روزهای اول عقد رفته جهیزیه اش را هم بدو بدو گرفته و خوشحال رفته سر خانه زندگی اش. دهه هفتادی ها را هم که می شناسید اصلا نمی شود باهاشان حرف زد. البته ما خودمان هم همینطوری بودیم.  حتی آقای پدر که سنتی تر فکر میکند و گاها سرسختی می کند هم خیلی کاری به این ها ندارد و می گوید که این ها سه بار عقد کرده اند.

 

+ نوشته شده در یکشنبه سی و یکم مرداد ۱۳۹5
  • ۰ نظر
  • ۲۷ خرداد ۹۷ ، ۰۹:۱۹
  • آقای میم

بهار نارنج

يكشنبه, ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۰۹:۱۳ ق.ظ

بهار نارنج

 

سلام سلام. خوبین؟

این روزا اصلا نمی دونم چیکار می کنم یا می خوام چی کار کنم. ( ههه مثله همیشه) . تازه برنامه سربازیم هم عوض شد که اون هم به وقتش می گم. جدا خدا خودش داره زندگی منو می چرخونه. انقده خنگ بازی در میارم. انقد پراکنده گی و تنبلی تو کارام هست که احساس می کنم خدا هم از دستم خسته میشه.

--- وارد حوزه دانشجویی شدم. اولین برنامه هم اردوی مشهد بود. حقیقتش خیلی با انتظارات من فرق می کرد. من خیلی آدم نازپرورده و تیتیش مامانی نبودم ولی اصلا شرایط اردو مناسب نبود. بقیه شاید به خاطر خوابگاهی بودن بهش عادت داشتند. از نظر بهداشتی شرایط اسکان و خواب طوری بود که 16 نفر مسموم شدن و کارشون به بیمارستان کشید. فکر  کنید بچه ها تو پتوهایی که معلوم نبود برای چند سال پیش و... می خوابیدند خیلی راحت. کلا فضای اسکان تبدیل به یک جایی شده بود که پتو ها به شکل شدیدا نامنظم و به هم پیچیده  تمام حسینیه پراکنده شده بود. خیلی جالب بود صبح می دیدی بیدار می شدند و صبحانه می خوردند و می رفتند زیر همون پتو ها که گرم بشوند. یکی دیگه از مسایلی که جالب بود برام مساله اسراف بود که بچه ها ظاهرا خیلی مقید بودند که اسراف نشه. ولی به نظر من بیشتر یک کار سطحی و ظاهرگرایانه بود و عمق نداشت. مثلا یکی غذاش را تا نصفه خورده، کوبیده رو هم تا نصفه خورده و هی اعلام می کنه که من سیر شدم یه نفر بیاد بقیه اینو بخوره که اسراف نشه! این قضیه چند بار تکرار شد. مثلا قبل از خوردن غذا اگه یک سینی وسط می ذاشتن که هر کس اون مقدار که نمیخوره بریزه اونجا باز یک مقدار توجیه پذیره ولی این کار از نظر من زشت هم بود. البته این نظر منه! بگذریم.

-- این مدت یه چند جا مسافرت هم رفتیم. من تنهایی یک سفر شیراز رفتم. شیراز جاهای دیدنی زیاد داره. با یکی از شیرازی ها در مورد وضعیت مالی این شهر صحبت شد که با خنده گفت اینجا چون اکثر کار خلاف و قاچاق انجام میدن وضعشون خوبه! از دوستان دیگه هم چیز های مشابهی شنیدم. متاسفانه از نظر مذهبی هم این شهر رو به افوله. حتی از تهران خیلی خیلی بدتره اوضاع. واقعا برام سواله که چرا عاقبت شهر عشق و عرفان به اینجا کشیده، ظاهرا از حافظ فقط رندی آن مانده آن هم نه به معنای خوبش.حتی جایی خوندم که 27 قتل با سلاح گرم تو یه زمان کوتاه اینجا اتفاق افتاده. اونوخ یه تیراندازی تو اورنج کانتی آمریکا میشه اینجا زلزله خبری راه میفته!

 

-- خواهرمون هم امیر کبیر قبول شد. خدا بخیر کنه. انقد که خودم فعال نبودم هی زهرا رو تشویق کردم بره گروهها فعالیت کنه. هیچی دیگه هر روز میره بسیج میگه بیاید یه کاری کنیم ولی ظاهرا اینا خسته ان و تنها فعالیتشان در این مدت رساندن غذا به معترضین برجام در مجلس بود که مبادا معترضین اعتصاب غذا نکنند. خلاصه این خواهران همش دور هم جمع میشوند و ساندویچ می خورند و وبگردی میکنند. بهش میگم یه ذره تحمل کن اینا سالای اخراشون مدیریت بسیج خواهران رو میگیری دستت و... . خلاصه دید از اینا بخاری بلند نمیشه رفت کانون انتظار... و ظاهرا متن یه دعوتنامه ای رو برای انیمیشن شاهزاده روم نوشته ... قربونش برم قلمش بد نیست به داداشش رفته.

 

-- جنگل ابر هم رفتیم به اتفاق خانووم. البته ابر نداشت. صاف صاف. با این گروهی که تور  میریم 180 درجه  از نظر فکری و اعتقادی با گروه بالا فرق دارند.البته آدم های متشخصی هستند و گاها اهل دل هم بینشون هست.  

در ادامه چند تا عکس میگذارم. یه سری این عکسا رو تو گروه گذاشتم چند نفر لفت دادند :دی . خلاصه من آمادگیشو دارم.

  • ۰ نظر
  • ۲۷ خرداد ۹۷ ، ۰۹:۱۳
  • آقای میم

نصفهون

يكشنبه, ۲۷ خرداد ۱۳۹۷، ۰۹:۱۲ ق.ظ

نصفهون

 

­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­سلام.

با توجه به اینکه اتفاق خاصی نیفتاده الان فقط میتونم غر یا قر بزنم. نمیدونم تقصیر منه یا تقصیر کیه. کلا وبلاگ نویسی و نوشته های طولانی از مد افتاده کسی هم حوصله خوندنش رو نداره. فقط عکس فوقش یه زیر نویس کوتاه. اگه بخوام غر بزنم یکی از اصلی ترین غر هام جدای از بحث گرونی و سرویس طلای بانو!! چهل تکه شدن تمرکز است. دیگر تمرکز ندارم. اصلا. کلی پست نخونده از وبلاگ های مختلف، کلی سریال،  کلی تگ تو فایرفاکس، کلی کانال تلگرام، کلی کتاب و... . این ها و خیلی های دیگه باعث شده چیزی از تمرکزم نماند. فکر میکنم حال این روزهای خیلی از ما باشد. تا حواسم را جمع می کنم یادم می افتد لینکدین چک کنم، تا میخواهم اراده کنم یادم می افتد سری به تلگرام بزنم تا تا تا... . مرده شور کل شبکه های اجتماعی و غیر اجتماعی را ببرد. تمرکز از بین رفته است. تفکر از بین رفته است. دیگر حالی نمانده است. دغدغه ها از بین رفته. همه سطحی شده ایم. نمی دانم ایا تمام این اتفاقات از پیش برنامه ریزی شده است ؟ یا در راستای همان تکامل داروین است؟

غر بعدی: راستش آینده اصلا برام مشخص نیست. این که چی کار می خوام بکنم و به چی می خوام برسم. یکی از دلایلش زیاده خواهی هامه. من خیلی زیاده خواهم. دنبال پیشرفت و ترقی هستم. عجله هم دارم. ولی به من گفته اند اینجا بدون رابطه کسی رشد نمی کند. پیشرفت نمی کند. البته تا اینجا شکر خدا اوضاع من بد نبوده ولی بعدش را نمی دانم.

غر بعدی: فکر می کنم قبلا گفته ام. من در مورد شریف و شریفی نظرات خاصی دارم. از دوستان (ببخشید فقط همکلاسی هستند) دانشگاه فقط چند تایی مانده اند. همه شان گورشان را در دیار اونور آب گم کرده اند و برای من فراموش شده اند. هر چند وقت یک بار گوشی موبایلم را نگاه می کنم و شماره های رفته گان را پاک میکنم. این اتفاق در مورد ماندگان هم گاهی می افتد. احساس می کنم هیچ وقت قرار نیست به دردم بخورند و از اخرین باری که با من ارتباط داشته اند حداقل یک سال می گذرد پس پاکشان میکنم. دانشجو ها را پاک می کنم. چون نهایتا دکتر می شوند و به درد من نمی خورند. البته همیشه هم این طور نیست اگر پتانسیلی در کسی ببینم شانس می آورد و در گوشیم می ماند ولی خیلی ها بد شانس بوده اند. اصولا همکلاسی های من خیلی افراد تک نفره و انفرادی بودند. من ماهی یک بار به لطف همراه اول یک روز شارژ رایگان دارم. پس سعی می کنم بدون هزینه ارتباطم را با همکلاسی ها حفظ کنم. یک بار به یکی که فکر می کردم بیشتر از همکلاسی هست زنگ زدم. جوابم را نداد(قبلا هم تماس داشتم ولی صرفا از طرف من بود. ظاهرا این عشق یک طرفه من خیلی مساله ساز بوده است.) . بعدا هم نه خبری گرفت نه پیامی داد. ظاهرا من هم تاریخ مصرفم برایش تمام شده بود. (البته می دانم این چند خط کمی تند و بی رحما نه هست ولی تا حدودی واقعیت است). خلاصه این را هم پاک کردم. از گوشی که پاک می شود آرام آرام از حافظه هم پاک می شود. یا یکی که شماره ام را نداشت و به سختی من را به یاد آورد. پاک شد. با این حال من سعیم کردم ارتباطمم را با ماندگان حفظ کنم و تقریبا گروهی 6-7 نفره هستیم که سالی 2-3 بار با هم دور همی داریم.

پریسا می گوید بنویس که چند بار هم دل منو شکوندی.

به دوستانم می گفتم ارتباطات خیلی خوب است. دانشگاه آزادی ها از ما شرایط بهتری دارند. چون همه همین جا هستند. کم کم خودشان را پیدا می کنند و در آینده می توانند تیم های خوبی بشوند. یکی میگفت بچه های مفید و علوی .... موفق ترند. چون ارتباط را حفظ می کنند و کم کم

پریسا هی خواهش می کند که بگو چی داری مینویسی. منم میگم چرت و پرت. میگوید همین کارها رو میکنی دو نفر نمیاند وبلاگتو بخونن. واقعاااااا.

و کم کم رشد می کنند و همدیگر را بالا می کشند. مثلا اگر کسی 20 سال بعد وزیر شد دوستان و همفکران و هم حزبی هایش را می آورد روی کار(که کاملا منطقی و حتی شرعی است). پست های کلیدی و حساس را که در همشهری آگهی نمی کنند. من را که کسی نمی شناسد. پس در بهترین حالت می شوم یک مدیر میانی. میدونین موضوع  من یا پست های کلیدی نیست. من اصلا دنبالش نیستم من آرزوهای دیگری دارم که بعید می دانم برسم. مساله حفظ حلقه های ارتباطی است. مساله فقط سود رساندن دیگران به من نیست. شاید من قرار باشد روزی برای کسی فایده ای داشته باشم اما وقتی نیستند خب نیستند.

غر بعد: واقعا کشور خوابیده، صنعت خواب رفته است. اقتصاد کشور تبدیل به یک اقتصاد زیرپله ای و کاذب شده. نبض اقتصاد کشور با دیجی کالا و کوکا کولا و کافه بازار و بامیلو.... می زند. دیجی کالا و امثال آن یعنی مصرف زدگی. یعنی خوابیدن تولید. شاید تفکرم سنتی باشد ولی اقتصاد اپلیکیشنی اقتصاد اسنک و ذرت مکزیکی است. تنها راه زنده ماندنش فریب دادن بیشتر است. بازاریابی که پلید ترین بخش آن است. ظرف آب پرتقال را شبیه شکل پرتقال و پوستش را مثله پوست پرتقال می سازند. ما کار میکنیم که یک سری خدمات بی فایده بیشتری را بدست آوریم. یک سری هم این خدمات  بی فایده را ارائه می دهند و کسب درآمد میکنند تا به یک سری خدمات و امکانات بی ارزش دیگر دسترسی داشته باشند. می دانم خوب نتوانستم منظورم را برسانم. ولی به نظر می آید به طور کلی وارد یک سیکل شدیدا معیوب شده ایم.

خب خسته نباشید. غر ها تمام شد. در ادامه چند عکس از سفر به اصفهان می گذارم.

  • ۰ نظر
  • ۲۷ خرداد ۹۷ ، ۰۹:۱۲
  • آقای میم