گاه نوشته های از سر شکم سیری

جوان خام

کفریات

يكشنبه, ۶ خرداد ۱۳۹۷، ۰۸:۵۷ ق.ظ

کفریات

خدایا کفر نمی‌گویم،
پریشانم،
چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!

مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی.
خداوندا!
اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی
لباس فقر پوشی
غرورت را برای ‌تکه نانی
‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌
و شب آهسته و خسته
تهی‌ دست و زبان بسته
به سوی ‌خانه باز آیی
زمین و آسمان را کفر می‌گویی
نمی‌گویی؟!

خداوندا!
اگر در روز گرما خیز تابستان
تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی
لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری
و قدری آن طرف‌تر
عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌
و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد
زمین و آسمان را کفر می‌گویی
نمی‌گویی؟!

خداوندا!
اگر روزی‌ بشر گردی‌
ز حال بندگانت با خبر گردی‌
پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت از این بودن، از این بدعت.
خداوندا تو مسئولی.
خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن
در این دنیا چه دشوار است،

چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است .

*** این شعر یه  شعر سانسور شده  از کفرنامه ی کارو هستش که نمیدونم چرا تو بعضی بلاگها به اسم دگتر شریعتی میزنن  . شعر واقعا لطیفیه   . اما حیف  کارو با   بعضی   حرفاش  باعث انزوای خودش شده  . احساس تو شعراش موج میزنه ولی ابتـــذال کلامش و اصرارش برای اثبات جبری بودن زندگی  که تو بعضی شعراش هست  باعث شده  کمکم  فراموش بشه .

  
نویسنده : raw youth ; ساعت ۱٠:۱۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/۱٠/۱٧
  • ۹۷/۰۳/۰۶
  • آقای میم

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی